Historia coachingu


Historia coachingu-od XIX w. po dzień dzisiejszy-Blog Coachingowy
University of Oxford by Pexel

Początki Coachingu - wiek IXX

Wg Wikipedii pierwsze użycie terminu coach, w odniesieniu do pojęcia instruktor lub trener, pojawiło się około 1830 roku na Uniwersytecie Oksfordzkim i dotyczyło określenia nauczyciela, który „przeprowadził” studenta przez egzamin. Słowo coaching określało zatem swoisty proces „transportu ludzi” z miejsca, w którym się znajdują, do miejsca, w którym chcą się znaleźć.


Jako ciekawostkę podam, że wg jednej z teorii, angielskie słowo coach pochodzi od francuskiego słowa coche, które z kolei wzięło początek od nazwy węgierskiego miasteczka Kòcs, gdzie w XVI wieku skonstruowano pierwszy zaprzęg (wóz). Rzeczownik stał się czasownikiem i woźnice zaczęli określać swoje zajęcie, jako coaching. 😊


W roku 1849 Thackeray opisuje po raz pierwszy coacha, jako korepetytora.


W 1861 roku zaczęto nazywać coachem trenera, który przygotowywał sportowców do zawodów na Uniwersytecie Oksfordzkim.


Rozwój Coachingu - wiek XX

W XX wieku wpływ na rozwój coachingu miało wiele dziedzin, w szczególności ruchy samorozwojowe, które powstały w latach 60. i 70. XX wieku. Takie jak np. Human Potential Movement oraz różnorodne grupy typu LGAT (ang. large-group awareness training), jak np. EST (skrót od ang. Erhard Seminars Training).


Ponadto rozpoczęły się studia nad tematem przywództwa (ang. leadership studies) i przyśpieszył rozwój psychologii. W roku 2000 University of Sydney utworzył pierwszą na świecie jednostkę badań psychologii coachingu, a w kolejnych latach powstały pierwsze czasopisma akademickie dotyczące psychologii coachingu.


Rozwój powoduje, że coaching zmienia się z procesu instruowania na proces bardziej ułatwiający i wspierający rozwój. W wyniku tego w 1994 r. coaching zostaje zdefiniowany w świecie akademickim, jako:

„Proces ciągłego szkolenia w miejscu pracy, przeprowadzanego regularnie przez osobę z zamiarem rozwijania umiejętności innej osoby” (Ritter, 1994, s. 7).


W miarę upływu lat, sama popularność podejścia coachingowego powoduje ogromne zamieszanie. Przenosi się on do świata biznesu. A do tego jeszcze w międzyczasie zaczyna się rozwijać mentoring, o którym napiszę szerzej w osobnym poście nt. Davida Clutterbuck'a opisywanego jako ojciec współczesnego mentoringu. Sam Clutterbuck w roku 2008 pisze:


At the same time as we begin to clarify what makes for effective coaching and mentoring,however, the very popularity of the approach has resulted in greater confusion. Almost everyrelated profession has participated in a land-grab, trying to stake out its own coaching territory,with definitions, rules and practices based on its own particular perspectives and interests.

Ten wielki "boom" najlepiej chyba pokazuje poniższy graf: