Timothy Gallwey i książki o wewnętrznej grze. Jak narodził się coaching?
- Ryszard Skarbek
- 21 sty 2023
- 12 minut(y) czytania
Zaktualizowano: 12 cze
Timothy W. Gallwey jest wybitnym myślicielem w dziedzinie rozwoju osobistego, doskonalenia zawodowego i umiejętności przekraczania swoich granic – zwłaszcza w dziedzinie sportu wyczynowego. Opracował koncepcję "The Inner Game" (gra wewnętrzna), która stała się fundamentem nowoczesnego coachingu.
Jego metody zrewolucjonizowały branżę trenerską i coachingową na całym świecie. Pokazały, w jaki sposób organizacje mogą wydobywać ze swoich ludzi to, co w nich najlepsze i osiągać wyjątkowe wyniki w pracy zawodowej.
Kim jest Timothy Gallwey? Krótka biografia.
Timothy Gallwey urodził się 12 sierpnia 1938 roku w San Francisco. Jako nastolatek był czołowym amerykańskim tenisistą w swojej dywizji, a później, kiedy rozpoczął pracę akademicką, został kapitanem drużyny tenisa na Uniwersytecie Harvarda.
W czasie urlopu naukowego pracował jako instruktor tenisa w Monterey w Kalifornii. Początkowo skupiał swoje wysiłki na udzielaniu podopiecznym tradycyjnych instrukcji — z różnymi rezultatami.
Pracując jako trener tenisowy, zdał sobie sprawę, że jest bardziej zaangażowany w sam proces nauczania niż w to, czy jego uczeń robi postępy i uczy się. Postanowił odwrócić swoje priorytety i zadał sobie pytanie:
„Gdzie odbywa się nauka i co dzieje się w głowie ucznia, gdy zbliża się piłka?”
I w pewnym momencie stało się dla niego oczywiste, że jego instrukcje typu „powinieneś” i „nie powinieneś” tak naprawdę powodowały u ucznia zwątpienie w siebie, samokrytykę, nadmierny wysiłek i zbyt sztywne pociągnięcia rakietą.
Kiedy zastąpił tradycyjny mechanizm kontrolny „powinieneś” i „nie powinieneś” zaproszeniem do spróbowania wzmożonej świadomości i rozluźnionej koncentracji, uczeń uczył się w sposób naturalny, wykorzystując to, co wydawało mu się dobre i co działało.
Tak narodziła się rewolucyjna koncepcja gry wewnętrznej, która wpłynęła na branżę szkoleniową na całym świecie. Miała również kluczowy wpływ na powstanie coachingu biznesowego.
Jak to się stało?
Wśród osób, które Gallwey zainspirował, był również Sir John Whitmore (o którym piszemy w dedykowanym artykule). Whitmore, na podstawie metody Gry Wewnętrznej, opracował królujący do dziś model coachingu biznesowego o nazwie GROW.
Tim Gallwey tak mówi o swojej pracy:
"Przez ponad czterdzieści lat koncentrowałem swoje wysiłki na znaczeniu tego, co nazywam Wewnętrzną Grą. Podczas tej podróży nauczyłem się wielu rzeczy, ale przez cały czas, zarówno w życiu osobistym, jak i w mojej pracy publicznej, towarzyszyła mi jedna nadrzędna pasja. Dążyłem do tego, aby zarówno dla jednostki, jak i dla społeczeństwa, nastąpiło ponowne zrównoważenie wagi, jaką przywiązujemy do „domeny wewnętrznej”, tego, co ma miejsce we wnętrzu ludzkich istot, w odróżnieniu od wszystkiego, co dzieje się w świecie zewnętrznym. Pojawiające się w nas myśli, uczucia i motywacje mogą być niewidoczne, nawet dla nas samych, ale mają ogromny wpływ na to, jak postrzegamy siebie, na wybory, których dokonujemy oraz na to jak postrzegamy i traktujemy innych, co z kolei tworzy wiele zewnętrznych warunków, w których żyjemy. Co tak naprawdę przyciąga naszą uwagę i w co inwestujemy nasze wysiłki, indywidualnie i zbiorowo? Co jest dla nas najważniejsze: bogactwo zewnętrzne czy bogactwo wewnętrzne? Czy zależy nam bardziej na wygrywaniu zewnętrznych gier, w które gramy, na pokonywaniu zewnętrznych przeszkód, aby osiągnąć zewnętrzne cele? Czy też inwestujemy w pokonywanie wewnętrznych przeszkód, które nie pozwalają nam być szczęśliwymi, cieszyć się życiem, wewnętrznym spokojem i spełnieniem?"
Jakiego odkrycia dokonał Gallwey?
Timothy Gallwey odkrył, że jeśli zachęci swoich uczniów do skupienia uwagi w określony sposób, tenisowa technika zaczyna ewoluować naturalnie i wydaje się, że sama się koryguje.
Gracze korzystający z jego metod osiągali postępy znacznie szybciej niż inni, bez samokrytyki i usilnych prób „zrobienia tego dobrze”. Wyciszając wewnętrzne procesy myślowe, byli w stanie z większą łatwością wykorzystać swoje naturalne zdolności.
Koncepcja Gallweya opierała się na przekonaniu, że największą przeszkodą w osiągnięciu mistrzostwa w sporcie były negatywne myśli rozgrywające się w głowie sportowca.
Praca trenera NIE miała więc polegać na przekazywaniu instrukcji w tradycyjnym sensie (tym samym jeszcze bardziej komplikując wewnętrzny dialog w głowie zawodnika), ale w pierwszej kolejności pomagać w pozbyciu się bałaganu w umyśle.
Dzięki takiemu podejściu niezawodnie wzrastają też trzy elementy:
tempo uczenia się,
radość,
przekonanie ucznia, że potrafi uczyć się na podstawie własnego doświadczenia.
Kiedy powstała przełomowa książka "Wewnętrzna gra tenisa”? Czego dotyczyła?
W wyniku swego odkrycia Gallwey w 1974 roku napisał swoją pierwszą książkę, "The Inner Game of Tennis", która do dziś sprzedała się w ponad dwóch milionach egzemplarzy na całym świecie.
Przerosła oczekiwania zarówno autora, jak i szybko stała się bestsellerem New York Timesa.
Niedługo potem stacja telewizyjna KCET wyprodukowała sześcioczęściowy serial pt. "Inner Tennis". Stał się popularny w całej Ameryce Północnej. Każdy z odcinków koncentrował się na określonym temacie, takim jak przezwyciężanie strachu, osiąganie koncentracji, przełamywanie złych nawyków itp.
Miliony Amerykanów zaczęły stosować metody opisane w książce nie tylko na korcie tenisowym, ale także w życiu prywatnym.
Na czym polega koncepcja "The Inner Game" Tima Gallweya?
Timothy Gallwey twierdzi, że całą aktywność człowieka można podzielić na dwie główne części: grę zewnętrzną i wewnętrzną. Bez opanowania często zaniedbywanych umiejętności gry wewnętrznej sukces w jakiejkolwiek grze zewnętrznej jest nie tylko ograniczony i trudny, ale także stosunkowo skąpy pod względem realizacji prawdziwego potencjału człowieka.
The Inner Game prezentuje nowatorskie podejście do przyspieszonego uczenia się i osiągania wyższych wyników. Wymaga to ponownego przeanalizowania wszystkiego, co robisz, w tym twoich podstawowych motywacji i twoich definicji tego, czym naprawdę jest sukces.
Jakie są podstawowe założenia tej koncepcji?
Podstawowym założeniem koncepcji wewnętrznej gry jest to, że w każdym człowieku istnieją raczej dwie jaźni niż jedna:
Jaźń 1 to świadomy umysł ego, który my, jako ludzie, wymyśliliśmy na szczycie Prawdziwego Ja, z którym się urodziliśmy.
Prawdziwe Ja to Jaźń 2 – tym jest kompletny człowiek.
Jaźń 2 ucieleśnia cały wrodzony potencjał, z którym się rodzimy, w tym wszystkie zdolności — już zaktualizowane i jeszcze nie zaktualizowane. Ucieleśnia również naszą wrodzoną zdolność uczenia się i rozwijania dowolnej zdolności. To jest "Ja", którym wszyscy cieszyliśmy się jako dzieci i najbardziej cieszymy się jako dorośli, kiedy pozwalamy sobie na dostęp do niego.
Wszystkie dowody wskazują na to, że nasze najlepsze wyniki osiągamy wtedy, gdy głos Jaźni 1 jest cichy lub w jakiś sposób zajęty, a Jaźń 2 może robić to, co już wie, że robi naturalnie lub poprzez obserwację innych.
Kiedy sytuacja jest odwrócona (co zwykle ma miejsce), Jaźń 1 ma kontrolę i dostarcza bieżącego komentarza do wszystkiego, co robi Jaźń 2 – i często jest to komentarz krytyczny.
Jaźń 1 nie tylko przypomina Jaźni 2 o wszystkim, co wydarzyło się w przeszłości, co było niepoprawne lub złe, ale tworzy też napięcie, nerwowość i strach, które zwykle dręczą, gdy stajemy w obliczu wyzwania.
W rzeczywistości Jaźń 1 generuje najgorsze wyzwania, prowadząc negatywny dialog wewnętrzny, udaje jej się zrzucić całą winę na Jaźń 2.
To tak, jakby uszkodzona dyskietka wydawała polecenia komputerowi mainframe o wartości miliarda dolarów, a potem oczekiwała uznania za najlepsze wyniki, równocześnie obwiniając główny komputer o porażki.
Jaka formuła definiuje zasady gry wewnętrznej Tima Gallweya?
Uświadomienie sobie, że głos, który podsuwa kontrolujące żądania i krytykę, nie jest tak inteligentny jak ten, który je otrzymuje,to naprawdę odkrywcze!
To zrozumienie można ująć w prostą formułę, która definiuje Wewnętrzną Grę i jest przedstawiona na poniższej grafice:
Performance = Potential - Interference (P = P - I).
Wydajność (ang. Performance) w dowolnej czynności, od uderzenia piłki po zrobienie czegokolwiek w życiu, jest równa potencjałowi (ang. Potential) danej osoby po odjęciu od niego czynnika interferencji, inaczej zakłóceń (ang. Interference).
Niestety, u większości ludzi wydajność rzadko dorównuje ich potencjałowi. Odrobina zwątpienia, błędne założenie, strach przed porażką – tyle wystarczy, aby znacznie obniżyć wydajność człowieka.
Co jest nadrzędnym celem koncepcji gry wewnętrznej?
Kluczem do sukcesu jest zredukowanie wszystkiego, co przeszkadza w odkrywaniu i wyrażaniu własnego potencjału. Jeśli w tym stuleciu nie nauczymy się niektórych podstawowych umiejętności tej gry, nasz postęp techniczny w grze zewnętrznej będzie mało korzystny dla nas samych lub dla ludzkości jako całości. Chodzi tu o nasze poczucie jedności z naturą i miejsce we wszechświecie.
Mamy głębszą potrzebę lepszego zrozumienia i nauki wprowadzania zmian w domenie, którą nazywamy sobą. A to może się zdarzyć tylko wtedy, gdy zmienimy się w sposób zgodny z naszą prawdziwą naturą, a nie w stanie prowadzonej z nią wojny.
Aby dobrze zrozumieć, jak poważne są implikacje prostej formuły, która definiuje zasadę Gry Wewnętrznej Tima Gallweya, przyjrzyjmy się zależności między osobistą wydajnością a uczeniem się i przyjemnością. Tak, przyjemnością!
Jaka jest zależność między wydajnością, uczeniem się i przyjemnością? Jakie to ma znaczenie dla biznesu?
W jaki sposób te fundamentalne elementy pracy - wydajność, uczenie się i przyjemność - są ze sobą powiązane?
Są one bezsprzecznie współzależne. Jeśli jednostki nie uczą się, ich wyniki z czasem spadną; jeśli ich głównym doświadczeniem w pracy jest nuda lub stres, ucierpi na tym zarówno ich rozwój, jak i wydajność. Te trzy wymiary można przedstawić we wzajemnie wspierającym się „trójkącie pracy”, z wydajnością na szczycie oraz uczeniem się i przyjemnością na podstawowym poziomie.
Pokazuje to poniższa grafika.
Jeśli zapytasz menedżerów o znaczenie słowa "praca", skoncentrują się na pracy jako robieniu czegoś i osiąganiu celu, takiego jak dostarczanie produktu lub usługi. Innymi słowy, dla wielu osób praca oznacza wyłącznie wydajność. Ale definicje, które utożsamiają pracę z wydajnością, mogą być nie tylko ograniczające, ale i niszczące duszę, zwłaszcza w dzisiejszym środowisku biznesowym.
Kiedy zapytasz menedżerów: „Który z trzech wyników pracy zyskuje największe wsparcie i zachętę w twoim środowisku pracy?” ich odpowiedzią jest w przeważającej mierze „Wydajność”.
A kiedy zapytasz ich: „O ile większy priorytet ma wydajność niż uczenie się i przyjemność?”, odpowiedź generalnie ma poziom daleko poza trójkątem, więc dotyczy tylko zewnętrznej wydajności i niczego więcej.
W konkurencyjnym świecie biznesu łatwo zrozumieć, dlaczego wydajność może być ważniejsza niż uczenie się i doświadczenie (rozumiane tu jako doświadczanie przyjemności). Ale jakie są konsekwencje dążenia do wydajności kosztem nauki i doświadczenia?
Konsekwencje są tragiczne w każdym przedziale czasowym, poza najkrótszym: sama wydajność spadnie. Jaka będzie typowa reakcja kierownictwa? Większa presja na wydajność skutkuje jeszcze mniejszą ilością czasu i mniejszymi zasobami skierowanymi na naukę lub jakość doświadczenia.
Definicja wydajności musi obejmować doświadczenia i rozwój pracowników, a także ich wyniki. Prawdziwą wartością tej redefinicji pracy jest to, że angażuje ona i postrzega każdego jako jednostkę, a organizację jako całość będącą miejscem rozwoju, nauki i przyjemności.
Jak koncepcja się rozwijała? Jak powstawały kolejne zastosowania i książki? Od tenisa do nowoczesnego coachingu.
Po zastosowaniu swoich metod w tenisie Gallwey zaczął rozszerzać je na inne dyscypliny sportowe, muzykę, a potem również na biznes. Oto jak wyglądał ten proces.
Zastosowanie w jeździe na nartach.
Wydana w 1977 roku książka Inner Skiing zastosowała te same techniki uczenia się w bardziej lodowatym sporcie i dotyczyła w szczególności przezwyciężania różnego rodzaju lęków powszechnie występujących w tej dyscyplinie.
Zastosowanie w grze w golfa.
W 1980 roku największe światowe anglojęzyczne wydawnictwo literackie Random House poprosiło Tima Gallweya o napisanie "Wewnętrznej gry w golfa" i opisanie procesu uczenia się z punktu widzenia ucznia gry w golfa, którym wtedy był Tim. Prawdopodobnie bardziej niż w jakimkolwiek innym ważnym sporcie golfista jest podatny na subtelne zmiany w sposobie myślenia, które mogą mieć drastyczny wpływ na jego wyniki.
Zastosowanie w muzyce.
Mniej więcej w tym czasie Barry Green, ówczesny główny basista Cincinnati Philharmonic Orchestra, zwrócił się do Tima Gallweya z propozycją współpracy przy książce "The Inner Game of Music", kolejnej działalności, w której zarówno strach przed porażką, jak i wątpliwości mogą być anatemą dla jakości wykonania.
Zastosowanie w środowisku biznesowym.
Opublikowana w 1999 roku pozycja The Inner Game of Work jest swoistym podsumowaniem korzyści wynikających ze stosowania gry wewnętrznej w środowisku biznesowym. To spojrzenie od środka pokazujące, jak te metody i modele były stosowane przez wiele osób w różnych firmach w ciągu poprzedzających jej wydanie dwudziestu lat. Ta książka koncentruje się przede wszystkim na osiąganiu doskonałości indywidualnej.
Jaki był wkład Gallweya w rozwój pracy zespołowej i metody radzenia sobie ze stresem?
Na przełomie wieków zainteresowania Tima Gallweya skierowały się w stronę gry zespołowej. Praca polegająca na pokonywaniu przeszkód napotykanych podczas efektywnej współpracy ludzi jest zarówno wymagająca, jak i fascynująca.
W drugiej połowie 1999 roku Tim Gallwey pomógł poprowadzić ponad 50 warsztatów zespołowych i połączył siły z dr Valerio Pascotto.
W wyniku tej współpracy powstała pionierska praca w dziedzinie uczenia się ludzi, która odpowiadała na pytanie:
Jak efektywnie współpracować?
Dzięki pracy z zespołami i firmami Tim Gallwey odkrył, że dla większości osób główną przeszkodą w dążeniu do celu jest stres.
W związku z tym w 2009 roku podjął współpracę z dwoma szanowanymi lekarzami, dr Johnem Hortonem i dr Edem Hanzelikiem, aby zbadać, jak stres wpływa na ciało i umysł człowieka. Zbadali oni również, w jaki sposób zasady Gallweya mogą pomóc nie tylko w radzeniu sobie ze stresem, ale także w jego zmniejszaniu i zapobieganiu. Na podstawie tych badań i doświadczeń powstała ostatnia książka pt. "Wewnętrzna gra w stres".
Po odkryciu tak znaczącej cyklicznej zależności między pracą a stresem Timothy W. Gallwey nie mógł się oprzeć poszukiwaniu sposobu, który pomógłby ludziom poruszać się po grzęzawisku spowodowanym stresem, pracą i chęcią osiągnięcia celów.
Wydawało się, że coaching jeden na jeden (coaching indywidualny) jest na to najlepszym sposobem, ale wtedy nie byłoby możliwe dotarcie do wszystkich osób potrzebujących pomocy.
W związku z tym we współpracy z Mylesem Downeyem, założycielem Performance Coaching International, Garym Wesselym i Richardem Merrickiem opracowali pilota o nazwie eCoach, który miał pomóc dowolnej osobie w realizowaniu pożądanych celów.
Program ten wykorzystywał zasady opracowane przez Gallweya i prowadził coachów przez spersonalizowane sesje coachingowe mające na celu znajdowanie i eliminowanie przeszkód w myśleniu, przełamywanie ograniczających przekonań i osiąganie postępów zarówno długoterminowych, jak i krótkoterminowych .
Jak koncepcja gry wewnętrznej wpłynęła na coaching i biznes?
Gallwey założył firmę konsultingową, która znalazła się na liście Fortune 500 i obsługiwała topowe korporacje z tej listy. Opracowane przez niego metody znalazły zastosowanie w coachingu przywództwa, sprzedaży, zarządzaniu zmianą i pracy zespołowej.
Prace Gallweya są często uznawane za podstawę następujących nowych dziedzin:
Psychologia sportu.
Business coaching.
Life coaching.
Tim Gallwey wciąż działa i koncentruje się na rozwijaniu założonego w 2012 r. The Inner Game Institute oraz The Inner Game International School of Coaching.
Chce udostępnić swoje narzędzia na całym świecie i pomóc osobom w każdym wieku i o różnym pochodzeniu w osiąganiu celów w dowolnym miejscu i czasie. Na chwilę obecną instytut oferuje swoje usługi w 30 krajach na świecie.
W jakich firmach zastosowano koncepcję Gallweya?
Począwszy od połowy lat siedemdziesiątych, wielu liderów i menedżerów korporacyjnych dostrzegło implikacje koncepcji wewnętrznej gry i zaczęło wykorzystywać ją jako metodę prowadzącą do pożądanych zmian w miejscu pracy i środowisku biznesowym.
AT&T.
Jednym z pierwszych długoterminowych klientów korporacyjnych Tima Gallweya była firma AT&T. Na początku lat 80. Gallwey stanął przed wyzwaniem zmiany sposobu myślenia największej w tamtym czasie firmy w Stanach Zjednoczonych. Jak pisał o tym Tim Gallwey, chodziło o zmianę monopolistycznego myślenia prezentowanego przez „głowę w kształcie dzwonu” na myślenie nowoczesnej, konkurencyjnej, napędzanej rynkiem, przedsiębiorczej firmy.
IBM.
Niedługo potem poproszono Tima o pomoc firmie IBM w zmianie dominującego korporacyjnego podejścia pt. „my wiemy wszystko” (ang. we know it all) na podejście organizacji uczącej się i coachingowej.
Apple.
Metody Gallweya zostały następnie wykorzystane w programie rozwoju przywództwa Apple Computer Company. Czołowy projektant Apple, Alan Kay, wykorzystał zasady Gry Wewnętrznej do szkolenia projektantów interfejsów komputerowych. W poniższym wideo Alan Kay pokazuje film oparty na The Inner Game of Tennis. Film pokazywał kontrast szybkości, z jaką dwaj uczniowie uczyli się grać w tenisa.
Pierwszemu uczniowi powiedziano, aby spotkał piłkę pod pewnym kątem na pewnym etapie jej odbicia, innymi słowy, zastosowano typowy sposób nauczania. Drugiemu uczniowi kazano „przelecieć piłką nad siatką”.
Pierwszy uczeń doświadczył frustracji i poważnego poczucia niezdarności. Drugi uczeń robił szybkie postępy i najwyraźniej dobrze się bawił.
Kay w naturalny sposób powiązał te koncepcje z interfejsami komputerowymi, ponieważ w tym tkwi jego największa naturalna zdolność. Posłuchaj jego podejścia i zobacz, czy coś w tobie iskrzy.
Coca-Cola.
W latach 90. metody wewnętrznej gry były wykorzystywane przez The Coca-Cola Company do szkolenia menedżerów najwyższego szczebla w zakresie nowoczesnego coachingu swoich pracowników, lepszego rozwijania umiejętności pracy zespołowej, a ostatecznie całościowej transformacji w organizację uczącą się.
Jakie książki napisał Tim Gallwey?
Gallwey napisał osiem książek:
The Inner Game of Tennis, 1974 (Wewnętrzna gra w tenisa),
Inner tennis: playing the game, 1976 (Wewnętrzny tenis - rozgrywka),
Inner skiing, 1977 (Wewnętrzna jazda na nartach),
The Inner Game of Golf, 1981 (Wewnętrzna gra w golfa),
Inner Game of Winning, 1985 (Wewnętrzna gra o zwycięstwo),
The Inner Game of Music, 1986 (Wewnętrzna gra w muzykę),
The Inner Game of Work, 1999 (Wewnętrzna gra w pracę),
The Inner Game of Stress, 2009 (Wewnętrzna gra w stres).
Dziś można je również kupić jako audiobooki i ebooki.
Te przełomowe pozycje nie tylko przyspieszyły osiąganie szczytowych wyników w sporcie zawodowym, ale również stworzyły podwaliny nowoczesnego coachingu biznesowego. Zaoferowały również biznesowi wiele skutecznych metod osiągania wysokiej wydajności.
Ciekawostka: Jaki był wpływ pierwszej książki Gallweya na Billa Gatesa?
Bill Gates odkrył ksiązke Galweya o tenisie w 2002 roku i poświęcił jej specjalny wpis na swoim osobistym blogu pod znamiennym tytułem "The best guide to getting out of your own way"
W poniższym wideo Bill Gates tak mówi o wpływie jaki wywarła na nim ta książka:
📌Podsumowanie drogi i sposobu myślenia Tima Gallweya.
Timothy W. Gallwey to prekursor nowoczesnego coachingu – zarówno coachingu biznesowego, jak i osobistego.
Teraz chciałbym Cię zaprosić do obejrzenia 6-minutowego filmu. To szczególny wywiad przeprowadzony z Gallweyem w ramach cyklu "Soul Biographies", którego twórcą i właścicielem jest Nic Askew.
Ze względu na zastrzeżenie praw autorskich nie mogę zaprezentować tego filmu bezpośrednio na naszej witrynie. Ale bardzo zachęcam Cię do kliknięcia w poniższe zdjęcie. Przeniesie Cię ono do miejsca, w którym możesz obejrzeć film.
Ta rozmowa wyjaśnia:
Skąd wzięło się zainteresowanie Timothy W. Gallweya tak głębokimi tematami.
Dlaczego studiowanie filozofii nie było dla niego satysfakcjonujące.
Jak na jego życie wpłynęło spotkanie z 13-letnim Hindusem.
Wśród odpowiedzi na zadane Timowi pytania znajdziesz między innymi takie złote myśli:
You start listening when you want to know something. When you think you know it all then listening becomes a little harder.
Do you listen beyond your opinions of right and wrong?
The question is: what do you really want? Because whatever you want (e.g a car, a house ...) the question is why do you want that?
Źródła:
Oto źródła wykorzystane do napisania tego artykułu:
https://theinnergame.com/
https://theinnergameinstitute.com/
https://www.performanceconsultants.com/tim-gallwey
https://www.performanceconsultants.com/the-inner-game
https://soulbiographies.com/library/at-the-feet-of-the-wisemen/
https://www.coachingcultureatwork.com/tim-gallwey-inner-game-2/
https://pcicoaching.com/
https://www.gatesnotes.com/Books/The-Inner-Game-of-Tennis
https://pl.wikipedia.org/wiki/Timothy_Gallwey
https://www.youtube.com/watch?v=q8X0v1NgXgQ&list=PL8E56B8C271A1FF33&ab_channel=AssociationForCoaching
Zobacz powiązane artykuły:
Poznaj życiorysy i osiągnięcia innych postaci kluczowych dla rozwoju coachingu i mentoringu:
Sir John Whitmore - ojciec coachingu biznesowego
David Clutterbuck - ojciec współczesnego mentoringu w Europie
Geneza coachingu – czy to zaczęło się jeszcze przed Chrystusem?
Historia mentoringu i coachingu od starożytności po dzień dzisiejszy - zbiór artykułów
Sokrates – czyżby pierwszy dobry coach na świecie?
Byron Katie - kim byłbyś bez swojej opowieści?
50 umysłów, które zmieniły świat - kompletny przewodnik
To też może Cię zainteresować:
O autorze:
Ryszard Skarbek jest certyfikowanym coachem biznesowym, mentorem i doradcą HR. Posiada ponad 30 lat doświadczeń zawodowych. Wśród nich ponad 22 lata to praca w międzynarodowej i wielokulturowej korporacji obecnej na 6 kontynentach.
Jako coach i mentor Ryszard pracuje głównie z menedżerami średniego i wyższego szczebla oraz właścicielami firm.
Jego główne specjalizacje to przywództwo XXI wieku, komunikacja interpersonalna, samoświadomość, HR, IT oraz Project Management.
Komentarze