Rozwój osobisty człowieka – odc. 1


Empowerment Coaching Kraków Blog-Rozwoj osobisty czlowieka

W trakcie swojego życia wszyscy ludzie przechodzą przez różnorodne poziomy rozwoju osobistego. Niektórzy są w stanie przebrnąć tylko kilka z nich i potem zatrzymują się, pozostają w miejscu do końca swoich dni, podczas gdy inni niezmiennie pokonują kolejne etapy.


Rozwój Osobisty - kluczowa rola naszej perspektywy myślenia

Ci drudzy są nieustannie otwarci na przyjmowanie nowej informacji, na poszerzanie swojej perspektywy. Bo w gruncie rzeczy rozwój osobisty to poszerzanie perspektywy myślenia.


Poszerzanie perspektywy w Rozwoju Osobistym

Tuż po narodzeniu mamy bardzo ograniczoną perspektywę. Jesteśmy połączeni ze światem. Nie wiemy, gdzie się kończymy i gdzie zaczyna się świat. Psycholodzy określają to wrażenie jako “oceaniczną jedność”. Jest to jednakże bardzo nieświadomy rodzaj jedności. Jeśli rozwijamy się dostatecznie daleko, przechodzimy przez wiele etapów “olśnienia”, aż w końcu docieramy z powrotem do poczucia jedności ze światem. Tym razem jednak to poczucie jedności jest niebywale świadome i często nazywane jest oświeceniem.


W trakcie naszego rozwoju osobistego pozostajemy na danym poziomie aż do momentu, kiedy coś popchnie nas do przejścia o szczebel wyżej. Temu przejściu towarzyszy również okres integrowania doświadczeń, które następują wraz ze zmianą. Przechodzenie z jednego poziomu na drugi możemy nazwać wzrostem pionowym, podczas gdy integrowanie w sobie kolejnych doświadczeń – wzrostem poziomym.


Jednym z najważniejszych aspektów tak rozumianego wzrostu jest to, że każdy etap rozwoju osobistego zawiera w sobie nową możliwość patrzenia na siebie, na innych ludzi i na cały świat – patrzenia z szerszej perspektywy. Ta umiejętność spojrzenia z szerzej obejmującej perspektywy nazywana jest przez nauczycieli duchowych poszerzoną świadomością.


Moglibyśmy nawet pokusić się o stwierdzenie, że wszystkie mentalne, emocjonalne i duchowe problemy, włączając w to problemy z typowymi aktywnościami życiowymi (jak płacenie czynszu, tworzenie udanych związków, znalezienie satysfakcjonującej pracy) – są efektem braku odpowiedniego rozwoju, niezakończonych odpowiednio, niekompletnych etapów lub zmian, w których zamiast rozwoju osobistego doświadczyliśmy swego rodzaju traumy.


Wielki współczesny filozof i psycholog rozwojowy, Ken Wilber, znany jest ze stwierdzenia, że rozwój duchowy (w gruncie rzeczy dowolny rozwój) jest kwestią adoptowania kolejnych perspektyw.


Wraz z dodawaniem kolejnych perspektyw poszerza się nasza świadomość. W gruncie rzeczy są to dwie różne drogi opisania tego samego zjawiska. Można by powiedzieć, że wraz z rozwojem coraz bardziej dostrzegamy, jak wszystko jest ze sobą połączone i porusza się wspólnie – skupiamy się coraz bardziej na relacjach pomiędzy osobami, rzeczami i zdarzeniami i odchodzimy od postrzegania ich, jako rodzielnych bytów.


Innymi słowy nasza perspektywa staje się bardziej holistyczna

Tak jak w rosyjskich lalkach, Wańkach Wstańkach, każdy nowy poziom rozwoju osobistego przekracza i zawiera w sobie poprzedni. Na wcześniejszych etapach wszystko jest związane ze mną.  Jesteśmy egocentryczni, narcystyczni, niezdolni do przyjęcia perspektywy innych ludzi. Wraz z rozwojem jesteśmy w stanie przyjąć perspektywę nas. Dostrzegamy potrzeby i pragnienia grupy, ale wciąż nie widzimy tych spoza danej grupy.


Idąc dalej nasza perspektywa zaczyna być jeszcze szersza i potrafimy spojrzeć na świat z pozycji …nas wszystkich.